Sinds medio maart dit jaar is er veel veranderd door het coronavirus dat ook aan ons land niet voorbij ging. De dagbesteding en ontmoetingsplekken werden gesloten, veel cliënten zitten nu thuis, missen hun werk en collega’s, en de ambulante begeleiding vindt zoveel mogelijk op afstand plaats. Dan staat je dagelijkse leven wel even op z’n kop. Voor Anton is het ook een rare tijd en tegelijkertijd is hij juist nu druk aan het werk. Hij bezorgt namelijk de boodschappen voor de Jumbo op Urk. En dat gaat natuurlijk gewoon door.

Anton is geboren op Urk en is 44 jaar. Hij woont sinds zijn 28e op zichzelf in zijn eigen appartement.

‘Ik ben op Urk geboren en getogen’, vertelt hij. ‘Na de lagere school heb ik drie jaar op het IVBO gezeten, in Emmeloord. Op deze school krijg je net iets meer begeleiding dan op het gewone voortgezet onderwijs. Daarna deed ik een opleiding voor metaalbewerking op een grafische school, maar dit was nog best lastig. Omdat dit niet echt iets voor mij was, ben ik gaan werken. En dat beviel beter. Ik werkte eerst in een magazijn, daarna werkte ik tien jaar bij een tankstation. Verder heb ik vijf jaar gewerkt bij horeca-ondernemer de Boer, in de spoelkeuken. Dat was heel gezellig. Ik hielp niet in de bediening, maar zorgde ervoor dat de vaat schoon werd. Zo heb ik veel werkervaring opgedaan. Maar uiteindelijk wilde ik wel wat anders. Ik was op zoek naar wat meer plezier en een nieuwe uitdaging.’

Passende baan

Bij het zoeken naar een andere baan kreeg hij ondersteuning van Renate Klein, jobcoach van Werk en Begeleiding. Samen keken ze naar de mogelijkheden om te werken bij een supermarkt, want dat leek Anton wel leuk. Zo besloten ze om supermarkten in Urk te benaderen om te kijken of daar een geschikte werkplek voor hem was. ‘Het was wel belangrijk voor mij dat ik een betaalde baan kon vinden, dat ik er uitdaging in had, en ook nog leuke collega’s. En uiteindelijk kwamen we terecht bij de Jumbo op Urk. Hier werk ik nu alweer drie jaar, voor 37 uur per week. Toen de Jumbo online ging, dus dat mensen boodschappen via de computer konden bestellen, ben ik gelijk begonnen met het rondbrengen van de boodschappen. Ik rijd op een grote bestelbus waar alles in één keer inpast, zodat ik niet steeds terug hoef naar de winkel om nieuwe bestellingen op te halen. Ik bezorg de boodschappen tussen tien uur ‘s morgens en zes uur ‘s avonds. Het is erg leuk werk, ik heb een stukje vrijheid en de Urkers kennen me goed.’

Werken in de coronatijd

‘Normaal gesproken breng ik de boodschappen tot in de keuken maar dat is nu met corona wel anders. De klanten bestellen online via de landelijke website en wij krijgen de boodschappen uit een distributiecentrum. De boodschappen breng ik tot de voordeur, en als ik aanbel komen de mensen naar buiten om via de pin te betalen. Gelukkig hoef ik geen mondkapje voor of handschoenen aan. In de bus heb ik wel een spray, waarmee ik de spullen en mijn handen kan schoonmaken. Deze spullen krijg ik van mijn baas want het is belangrijk dat wij ons aan de regels houden. Gelukkig ben ik verder goed gezond dus ik kan mijn werk prima doen.’

Aan de regels houden

In deze tijd met corona is het voor veel cliënten moeilijk omdat de dagbesteding dicht is. Ze kunnen hun collega’s niet zien en missen hun structuur. Anton vindt het heel fijn dat hij gewoon zijn werk kan blijven doen. Hij legt uit dat dit komt omdat hij zelfstandig woont: ‘Ik kom verder dus niet op een woonlocatie met meer mensen. Daarom kan ik gewoon mijn werk blijven doen als ik geen klachten heb. Ik kom wel bij mijn moeder om gezellig samen warm te eten en dat is fijn. Maar ook zij is goed gezond, en ik ben niet bang om ziek te worden. Ook is het voor mij niet vervelend om bij de mensen langs te gaan met de boodschappen. Als iedereen zich goed aan de regels houdt is er niets aan de hand. Soms, als er tijd over is, werk ik in de winkel zelf. Ik help dan met vakken vullen. Daar is het wel anders, want niet alle klanten houden zich aan de anderhalve meter regel. Soms staan ze ineens achter je en dat is niet fijn.’

Meepraten

Naast het werken voor de Jumbo is er natuurlijk meer te doen. Jammer genoeg kan dat nu niet. De ontmoetingsplek op Urk, waar Anton naartoe ging, is nu gesloten: ‘Ook de ambulante begeleiding is nu anders geregeld. We hebben begeleiding op afstand en als het nodig is een korte afspraak op een kantoor. Ook zit ik in de cluster cliëntenraad van Werk & Begeleiding, maar ik kan nu niet naar Amersfoort. Daarom hebben we nu overleg met Jabber. Dat is beeldbellen op mijn tablet. Best handig. Maar ik ga liever naar Amersfoort. Ik zit nu bijna acht jaar in de Clusterraad, maar dit loopt af in het nieuwe jaar. Je mag maximaal acht jaar in de raad zitten. Maar ik blijf voorlopig wel in de regionale raad voor Noord Nederland. Ik heb dus genoeg te doen normaal gesproken. Maar nu ligt er veel stil. En dat is ‘s avonds wel eens lastig als je alleen bent. Gelukkig zie ik mijn broer en zus regelmatig.’

Anton hoopt dat de maatregelen gauw wat veranderen en dat alles weer normaal wordt: ‘En het werk bij de Jumbo? Dat is werk wat ik altijd wel wil blijven doen! Een fijne, zelfstandige plek, om te werken en te wonen, het is prima zo.'