Ze ging van bewegingsagoog naar activiteitenbegeleider naar een-op-een zorgverlener. Voor Annemarie van den Berg betekent het coronavirus een periode van aanpassen en weer doorgaan. Flexibiliteit tot en met dus. ‘Nu ik op één locatie werk, zie ik pas wat voor impact dit virus op de begeleiders heeft. Zij krijgen heel wat voor hun kiezen.’

 

Normaal gesproken reist Annemarie als bewegingsagoog tussen Doorwerth, Zeewolde en Kampen, maar door de komst van het coronavirus hield dat ineens op. ‘Ik ben toen gaan bellen met de verschillende locatiemanagers. Waar konden ze hulp gebruiken? De eerste twee weken kon ik meteen bijspringen op een intensieve zorglocatie: per dag één groep helpen met bewegingsactiviteiten. Dat ging op zich prima, totdat de eerste besmettingen kwamen.’

Pianospelen

 

Omdat Annemarie niet meer naar de verschillende groepen kan, wordt haar gevraagd of ze dagactiviteiten wil doen op de groep waar besmetting was. Ze zegt toe, maar op haar ‘eerste’ dag veranderen de plannen alweer. ‘De locatie kreeg het rooster niet rond vanwege zieke medewerkers en extra nachtdiensten. Of ik kon helpen bij de zorg van een cliënt die een-op-een begeleiding kreeg. Ook dat heb ik opgepakt en nu werk ik dagelijks met deze cliënt: ik let erop of ze genoeg eet en drinkt, ik ga met haar wandelen en we spelen soms piano – wat ze best goed kan! Tegelijkertijd is het ook pittig, want deze dame zit niet altijd lekker in haar vel, dus ik vind het ook best intensief.’

Mensen inwerken

 

Maar hoe intensief het soms ook is voor Annemarie, ze vindt vooral dat de vaste begeleiding het geweldig doet. ‘Als ik zie wat zij allemaal moeten doen… extra uren werken, nachtdiensten draaien, zieke cliënten, werken in beschermende kleding, noem maar op. En dan ook nog eens al die nieuwe mensen, zoals ik! Aan de ene kant hartstikke fijn natuurlijk die hulp, en we doen allemaal ons best, maar we weten niet alles. Waar ligt dit? Hoe doen jullie dat? Ze krijgen dus naast hun werk ook nog eens allemaal extra vragen, terwijl de verantwoordelijk bij hen blijft liggen. Petje af dus!’

Normaal

 

Ondertussen houdt Annemarie thuis ook goed de vinger aan de pols. ‘Mijn zoontje van negen vindt het best lastig dat ik nu op andere dagen en tijden werk. Het beïnvloedt ons ritme thuis dus ook. Vanaf het begin heb ik aangegeven dat als het mogelijk is, ik graag weer naar de dagbesteding zou willen. Maar zolang mijn gezin het volhoudt, ga ik door.’

Dat het werk van Annemarie met de dag verandert, komen we zelf ook achter. Een dag nadat we Annemarie gesproken hebben, vertelt ze dat ze volledig beschermd moet gaan werken. Een week later is dat gelukkig ook weer voorbij en mag ze weer naar de dagbesteding zonder beschermend pak. Annemarie: ‘Een van de cliënten riep “Joepie, we gaan weer normaal doen!’”’