Latif glundert. Er branden pretlichtjes in zijn ogen. Hij knikt enthousiast terwijl hij zijn begeleider aankijkt. Latif houdt zijn linker vuist voor zich, de duim naar zich toe. Met zijn open linkerhand, de vingers naar beneden gebogen, maakt hij drie sprongetjes over zijn vuist. Van links naar rechts. De begeleider knikt en vraagt of hij het lekker vond. Latif moet lachen, knikt nog eens, denkt na en schudt dan met zijn hoofd. Hij knijpt zijn neus dicht. Niet echt dus.

Latif vindt het altijd leuk om een tijdje naar Philadelphia in Zoetermeer te gaan. Hij is er dan echt even uit. En ook een beetje thuis, vertelt zijn begeleider. Iedereen kan hier namelijk gebarentaal spreken, dus kun je over van alles met elkaar praten. Ook over wat je gegeten hebt. Latif zuigt de nieuwe ervaringen op als een spons. Als je ziet hoe hij al geniet van een kletspraatje in gebarentaal, begrijp je hoe eenzaam hij zich soms moet voelen.

Voor de ouders van Latif is zo’n kort verblijf op de gespecialiseerde locatie voor dove kinderen en jongvolwassenen een welkome adempauze. Ze maken zich zorgen over hoe Latif zich ontwikkelt en vinden het pittig om én Nederlands én gebarentaal te leren én te leren zorgen voor Latif. Als Latif even tijdelijk op een vertrouwd adres is kunnen zij even bijkomen. En voor Latif is het fijn om ergens te zijn waar iedereen weet wat het gebaar voor broccoli is.