Het is al wat later als de begeleidster van Sandra om de hoek kijkt. ‘San, kom je er zo uit?’ Sandra trekt de deken over haar hoofd. ‘Waarom zou ik. Ik blijf in bed. Ik kan toch niet naar mijn werk. Stomme corona. Laat me met rust, dan is de dag sneller voorbij!’ De begeleidster gaat bij Sandra zitten. Ze praten met elkaar. Over corona. De moeder van Sandra. Het wachten. Wat Rutte op de televisie vertelde. De verveling. En de teleurstelling. Want Sandra kan deze week nog steeds niet naar haar werk als vrijwilliger in het verzorgingshuis.

In Nederland gaan dagbestedingslocaties weer open. Met beperkte capaciteit, want iedereen moet afstand bewaren. Aanvullend probleem is het vervoer. Want hoe haal en breng je mensen verantwoord? De beste oplossing is voor iedere groep, iedere locatie en iedere cliënt anders. Er worden veel creatieve oplossingen bedacht. Vanuit Werk & Begeleiding wordt er ook aan alternatieven gewerkt. Toch is er soms helaas op dit moment nog geen veilige oplossing. Zoals voor Sandra, die zeker nog een week moet wachten.

De afgelopen maanden waren zwaar voor Sandra. Ze had zó uitgekeken om weer aan de slag te gaan in het verzorgingstehuis. Want dat is haar wérk. Omdat ze met kwetsbare ouderen werkt is het risico nu helaas nog te groot. Zoals op zoveel momenten tijdens de coronacrisis is het ook nu weer de begeleidster die haar verder helpt. Om de teleurstelling een plek te geven. En om de draad weer op te pakken. Sandra zucht en staat op. Misschien begint het nieuwe normaal voor haar wel gewoon een paar weken later.