Hij leunt met zijn ellebogen op het rolstoelblad en blaast op zijn hand. Een lach komt over zijn gezicht. Remco is helemaal bij vanochtend. De begeleidster staat naast hem. ‘Remco, je gaat drinken.’ Klinkt het vriendelijk. De boodschap komt aan. Remco kan niet spreken maar je kunt zien dat hij zijn handen op borsthoogte houdt om de beker aan te nemen. Hij kijkt recht voor zich uit terwijl hij de beker voorzichtig naar zijn mond brengt. Voor ieder slokje moet Remco een paar keer slikken. De begeleidster blijft vlak naast hem staan.

De coördinerend begeleidster vertelt me hoe Remco in 2020 op zijn eenendertigste, op een locatie van Philadelphia, leerde drinken uit een beker. Een enorme prestatie. Want wat is het een ingewikkelde operatie. Weet je hoeveel spieren je daarvoor gebruikt, wat de goede hoek is voor je bovenarm en hoe slikken ook alweer gaat? Als je naar Remco kijkt terwijl hij aan zijn eerste slok werkt zie je een bergbeklimmer in hem, midden in een sneeuwstorm, op weg naar de top van de Mont Blanc.

Natuurlijk, Remco verdient alle credit voor zijn prestatie. Hij doet het helemaal zelf. En toch zou het hem niet gelukt zijn zonder de professionals die achter hem staan. Begeleiders die hem al jaren kennen, die geleerd hebben om Remco te ‘lezen’ en als team het risico aandurfden om Remco zelf te leren drinken. Ze hebben er ook een logopedist en gedragsdeskundige bij betrokken. Allemaal hebben ze met Remco samengewerkt. Om het beste uit Remco te halen. En uit zichzelf.

Het beste uit jezelf. Voor de één is het een optreden in Carré of een zelf gebakken appeltaart. Voor een ander is het zelf uit een beker kunnen drinken. Ongeveer twaalf jaar lang heb ik op deze plek de verhalen mogen delen van cliënten, familieleden en begeleiders. Na 540 columns is het nu tijd om afscheid te nemen. Het was een voorrecht om te mogen luisteren naar hun ervaringen en te leren hoe mensen op zo veel verschillende manieren telkens weer het beste uit elkaar halen. Ik wens onze cliënten, medewerkers en verwanten alle goeds.