'Mijn iPad is stuk.' Theo valt met de deur in huis. De nieuwigheid is zo langzamerhand wel van het beeldbellen af. Het is zaterdagavond. Linda en haar man luisteren naar wat zoon Theo komt vertellen. In beeld zien ze het plafond van Theo’s appartement. Hij heeft de iPad op tafel gelegd en vertelt maar direct wat er speelt. Theo is op zijn iPad gaan zitten. Er zit een barst in het scherm. Kan er een nieuwe komen. Morgen, misschien?

Vanaf 11 mei mogen het (speciaal) basisonderwijs en de kinderopvang weer open. Kinderen en jongeren mogen weer sporten en je mag naar tandarts en mondhygiënist. Voor de rest blijven de corona basisregels hetzelfde: blijf zoveel mogelijk thuis, houd anderhalve meter afstand en was je handen zo vaak als je kunt. Ook voor de woonlocatie van Theo betekent het dat hij alleen op afstand contact heeft met zijn ouders. Via de iPad.

Ouder op afstand zijn is een emotionele uitdaging. Ook al is je zoon dertig, kan hij uitstekend optrekken met de buren op zijn woongroep en heeft hij alweer twee jaar de beste begeleiders die je je kunt wensen. Je wilt als ouders toch ook af en toe heel dicht bij je zoon zijn. Ze overleggen wat te doen met de iPad en Theo sluit niet lang daarna af zoals hij altijd doet. Hij blikt in de lens. Zwaait. Zegt 'Doei' en het beeld wordt zwart. Het is geen makkelijke tijd voor een moederhart.

Het risico voor de kwetsbare mensen die we ondersteunen is nu nog te groot. Dat begrijpen we allemaal. Tegelijkertijd kunnen de strenge regels zwaar zijn voor ouders en kinderen. Daarom zoeken we actief naar oplossingen, zodat ouders wel hun kind kunnen zien of spreken. Zo komen er mensen met nieuwe oplossingen, zoals de Kakelkeet in Boskoop. En zorgen we er natuurlijk ook voor dat Theo en Linda weer zo snel mogelijk met elkaar in gesprek zijn. We houden contact, hoe dan ook.