Zijn auto staat voor. De motor loopt. De vriend van Laura zit achter het stuur. Haar tas staat ingepakt klaar bij de deur. Laura gaat weg. Niet voor een avond of een lang weekend, maar voor altijd. Sinds haar vriend weer terug is, zijn ze dag en nacht bij elkaar. Ze gaan nu naar de kamer die hij voor haar gehuurd heeft in de stad. In haar ogen schittert het grote avontuur. In je verbeelding zie je al hoe het af zal lopen. Haar begeleider vertelt wat er gebeurt.

Moeder aan de lijn. Kan iemand Laura tegenhouden? Moeder wist niet dat ze de wettelijke vertegenwoordiging op tijd moest regelen. Was haar niet verteld. En nu is Laura achttien en dus volwassen. Voor de wet doet het er niet toe dat Laura het sociaal emotionele niveau heeft van een schoolkind. Ze mag zelf alle beslissingen nemen. Al kun je als begeleider natuurlijk wel vragen of ze nog even met moeder wil praten. Ze geeft de telefoon door.

Ook als je een beperking hebt moet je zo veel mogelijk zelf besluiten over je leven. Voor Laura zou het beter zijn geweest als er vooraf al betere afspraken gemaakt waren. Over verantwoorde probeerruimte bijvoorbeeld. Natuurlijk, we doen ook aan bemoeizorg, maar zonder afspraken kun je in de problemen komen. Daarom gaan we de komende tijd meer aandacht besteden aan het goed regelen van de wettelijke vertegenwoordiging.

Philadelphia nodigt in 2018 cliënten van verschillende locaties uit om (betere) afspraken te maken over hun wettelijke vertegenwoordiging.

Greet Prins

Voorzitter Raad van Bestuur

Deze column gaat over de ervaringen en het persoonlijke leven van echte mensen. Om hun privacy te beschermen, veranderen we daarbij meestal details en namen.