‘Thuis.’ Jennifer is zoals gewoonlijk weer eens heerlijk direct in haar appjes. Als de moeder van Jennifer vraagt waar ze oud en nieuw wil vieren komt er één woord retour. Jennifer is dit jaar op oudejaarsavond op de Borneo. Ze gaan borrelen met de andere bewoners van de groepswoning van Philadelphia waar ze nu alweer bijna drie jaar woont. Netflixen met oliebollen, samen naar de klok kijken en hardop aftellen als het zo ver is.

De moeder van Jennifer vertelt over de eerste oudejaarsavond die haar kind met vrienden viert. Weer zo’n mijlpaal in een mensenleven. Voor moeder wordt het dit jaar een stillere jaarwisseling. Niet dat dat opeens een verrassing is. Eerder dit jaar heeft Jennifer een tijd weer bij haar ouders gewoond in verband met de corona. Het voelde voor iedereen allemaal anders dan ze zich herinnerden. Alsof je een gekrompen trui probeert aan te trekken.

Ieder kind heeft zijn eigen reis, die je als ouder mag volgen. Soms dichtbij en -als alles goed gaat- meer en meer op afstand. Als zorgaanbieder  mogen we Jennifer en haar moeder ondersteunen om hun eigen weg te vinden. Zodat Jennifer en haar moeder het beste uit zichzelf kunnen halen. En je samen -bijvoorbeeld op oudejaarsavond- blij en trots terug mag kijken. Met misschien ook wel een snufje weemoed. Want dat past ook wel bij deze tijd van het jaar.