'Na half acht ’s avonds praat ik liever niet meer over grote beslissingen. Anders lukt het me niet om in slaap te komen. Dat doen we al 27 jaar, maar met het coronavirus let ik daar extra op. Ik weet waar Samuel is. Ik weet dat ik niet naar hem toe kan. En ik weet dat ik er niets aan kan veranderen. Ik heb iedere dag een paar uur nodig om niet aan de grote dingen te denken. Anders kom ik niet in slaap. Dan blijft het maar rondspoken in mijn hoofd.'

De moeder van Samuel vertelt hoe ze zich voelt. En hoe ze omgaat met de nieuwe situatie. De coronacrisis treft mensen met een beperking en hun familie zwaar. Niet bij je eigen kind of familielid kunnen zijn is zonder twijfel één van de moeilijkste dingen in een mensenleven. Als zorgverlener proberen we daar rekening mee te houden. Met -als het kan- extra voorzieningen en inzet van begeleiders. Het blijft echter een moeilijk situatie waar we met zijn allen voor staan.

De moeder van Samuel vat het op haar heel eigen manier samen. 'We hebben wel meer voor de kiezen gehad. We maken op een nieuwe manier contact. Samuel vindt telefoneren moeilijk. Daarom zijn we gaan beeldbellen. We hebben een telefoon met een groot scherm voor hem gekocht. De begeleiding helpt met verbinding maken. Een succes! We waren blij elkaar te zien. Hij werd gelijk vrolijk, lachte en maakte een lange neus naar ons. Ook door deze crisis komen we wel heen.'

In deze moeilijke tijd beseft Philadelphia hoe moeilijk de situatie is voor ouders en familie. We doen er alles aan om de zorg in stand te houden en zorgen waar mogelijk voor extra communicatiemiddelen, zoals extra ipads voor locaties waar geen bezoek meer mag zijn, om families verbonden te houden.​