'In de kantine zitten ze net zo ver uit elkaar als hier.' Gertjan gebaart met zijn arm om de afstand aan te geven. 'Ik heb een vestje aan. En er staat handgel.' Terwijl de drie andere bewoners aan tafel de wraps al bijna op hebben, vertelt Gertjan in geuren en kleuren over zijn eerste werkdag in het magazijn van de buurtsuper. Gertjan is moe, maar hij ziet er blij en tevreden uit. Na zo’n lange tijd thuis weer eens een dag lekker werken, dat heeft hem goed gedaan.

Het ging de afgelopen weken steeds slechter met Gertjan op de Philadelphia locatie waar hij woont. Toen de coronacrisis begon, had hij er nog grapjes over gemaakt. Lekker gamen! De lol was er voor Gertjan zo langzamerhand wel af. Hij kwam bijna niet van zijn kamer af. Speelde dag en nacht. Verwaarloosde zichzelf. Was kortaf en kattig. Sliep slecht. Kwam aan. Gertjan leek verdwaald te raken in de virtuele wereld. Gezien zijn voorgeschiedenis was dat een slecht voorteken.

Gertjan gaf op een dag aan dat het tijd werd om de draad van het echte leven weer op te pakken. Onder de mensen komen. Dingen doen. Zijn coördinerend begeleider was toen al een tijd in gesprek met Gertjan zelf, de familie thuis en de gedragsdeskundige. Samen met zijn sociaal bewogen werkgever kwamen ze op het idee van een speciale opdracht in het magazijn van de supermarkt. Want bij op weg gaan naar een nieuw normaal hoort ook dat je samen nieuwe mogelijkheden verkent. Hoe spannend het ook is.

Niemand weet nog precies hoe onze anderhalvemetersamenleving eruit komt te zien. We weten wel dat we de route ernaartoe samen moeten uitstippelen. En die is voor iedere cliënt anders. Het is bijzonder om daarbij van collega’s te horen hoeveel begrippen als zeggenschap, zelforganisatie en beraad op een moment als dit voor ze betekenen en hoe ze ons helpen om alle verschillende uitdagingen op te pakken op weg naar die anderhalvemetersamenleving. Gertjan is er al.