'Ik heb stinkend mijn best gedaan, maar ik word hier gewoon niet gelukkig.' Francis slaat de spijker op de kop. Met één zin sluit ze een lange periode af van nadenken, verdrietig zijn, nog maar eens proberen, praten, wachten, opnieuw praten en plannen maken.  Nu ze al haar moed verzameld heeft, wil ze ook haar vader overtuigen dat dit de oplossing is die ze voor zichzelf in gedachten heeft. De groep die om Francis heen zit wordt er even stil van.

Woonlocaties veranderen. Net als families. Door keuzes die je maakt en dingen die gebeuren. Er komen mensen bij en er vertrekken mensen. Zo verandert de samenstelling van een groep van mensen die iedere dag met elkaar optrekt. Ook de woongroep van Francis veranderde de afgelopen jaren. Op een dag merkte Francis dat ze de oudste bewoner op locatie was en dat ze de aansluiting met de rest van de groep begon te missen.

Als Francis voor het eerst over het onderwerp begint, is vader er niet voor. Maar Francis heeft zelf haar besluit genomen en bereidt met haar begeleider een ontmoeting voor met vader en locatiemanager. Heel dapper gaat ze zelf het moedige gesprek aan. Het maakt indruk. Vader begrijpt nu hoe belangrijk het voor Francis is om naar een andere Philadelphia-locatie te verhuizen. En iedereen heeft bewondering voor de manier waarop Francis laat zien hoe je zelf regie voert over je leven en je geluk.