'Alsjeblieft! Alsjeblieft! Alsjeblieft!' Wimmie loopt opnieuw de kring rond. Ze geeft alle twaalf deelnemers aan de workshop de tweede envelop. Ze zitten in stelletjes bij elkaar. Speeddaten. Het wordt even stil in het vergaderzaaltje als de enveloppes opengaan. Geritsel van papier. Mensen kijken elkaar aan. Dan wordt er gegrinnikt. Je voelt hoe de sfeer omslaat. Opeens hangt er een heel andere stemming in de groep.

Philadelphia ontwikkelt een woonlocatie in Buiksloterham, een nieuwe woonwijk in Amsterdam Noord. De bedoeling is dat bewoners, buurtgenoten en medewerkers er straks als community met elkaar op gaan trekken. En dat ze van elkaar weten waar ze goed in zijn en welke talenten ze kunnen inzetten. Daarom organiseert een community builder van Philadelphia samen met Wimmie -die bij Philadelphia woont- een workshop om de buren van de toekomst meer als groep op te laten trekken, nog voordat de eerste steen gelegd is. Ze vertelt hoe die twee enveloppen daarbij helpen.

Uit de eerste envelop van Wimmie komt de vraag om te vertellen wat je moeilijk vindt of waarvoor je hulp vraagt. Dat leidt tot stroeve en wat aarzelende gesprekken. Als uit de tweede envelop van Wimmie de vraag komt om te vertellen wat bijvoorbeeld je talent is, verloopt het gesprek stukken vlotter. Terwijl iedereen in de kring praat over wat je meebrengt en wat je voor een ander doet, neemt de groep even afscheid van probleemgericht denken en breekt in het vergaderzaaltje een zonnetje door. Die tweede envelop van Wimmie lijkt me een uitstekend begin van een samenwerking.