Het is woensdagochtend. Dit weekend gaat Cees logeren bij zijn moeder. Daarom krijgt hij van zijn begeleider een tandenborstelhouder aangeboden. Cees herkent meteen het gevoel van de plastic koker in zijn hand. Hij is blij! Nog maar een paar nachtjes slapen. Hij overstrekt zich bijna en trekt zijn mond zo ver open dat je bijna bang wordt dat zijn mondhoeken gaan scheuren. Dan stopt hij de tandenborstelhouder in het tasje dat hij gisteren kreeg.

Cees zou het liefst de hele dag languit op je schoot willen liggen. En over zijn bol geaaid worden, terwijl je zachtjes een melodie neuriet. Als hij helemaal happy is zit hij in kleermakerszit, met zijn handen op schoot, schommelt hij heen en weer en luistert hij lekker naar muziek. Zo doet hij dat al dertig jaar, vertelt zijn vaste begeleidster. Cees is blind, beweegt moeilijk en heeft iedere dag hulp nodig bij wassen, aankleden, eten en naar de WC gaan.

En toch leert ook Cees nog iedere dag bij. Samen met het Centrum voor Consultatie en Expertise ging zijn begeleidster op zoek naar andere manieren om met Cees te communiceren. Bijvoorbeeld met Cees’ eigen vervolgverhaal. Op dinsdag krijgt hij zijn tasje, op woensdag zijn tandenborstelhouder. Op donderdag een zakdoek. En als hij op vrijdag zijn medicatiecassette krijgt is zijn tasje vol en weet hij dat hij mórgen gaat logeren bij zijn moeder. Dan straalt Cees van geluk.