Op de gang kun je nog net de gitaarmuziek horen. “Ik heb zin om te zingen! Lalalalala.” Op dagbestedingsgroep Madelief hebben acht bewoners en een begeleider het liedje bijna uit. Ik kijk even om de hoek, bij een knusse, gemengde groep cliënten. Er zijn mensen die meezingen, mensen die losse woorden doen en mensen die op de muziek bewegen. Iedereen doet mee. Behalve Bianca. Die zit met de armen over elkaar. Bianca heeft er vandaag géén zin in. Ze schudt haar hoofd.

Ik ben op bezoek bij de Oosterlandenhof in IJsselmuiden. Een cluster van zes nieuwe woongroepen en een dagbestedingslocatie van Philadelphia. Je hebt hier de ruimte en tegelijkertijd het gevoel dat je in een huiselijke en overzichtelijke omgeving bent. Je kent elkaar en bent helemaal thuis op een plek die eigen voelt. Dat was de uitdaging die we onszelf meegaven toen we samen met ouders, medewerkers en architecten de plannen ontwikkelden voor deze nieuwe locatie. Je merkt aan Bianca hoe zoiets uitpakt.

Als Bianca een dag geen zin heeft kan ze gewoon weglopen en buurten bij een andere groep. Dat kan hier. Blijven en 'Nee!' zeggen kan ook. Bianca heeft hier net als iedereen alle ruimte om zichzelf te zijn. En iedereen kent Bianca al een tijdje. Als de begeleidster vraagt wie er zin heeft om ‘Jezus de Goede Herder’ te zingen zegt Bianca ‘Nee! Nee! Nee! Nee! Nee!’. Op de maat en melodie van het vorige liedje. De begeleidster pakt de gitaar en begeleidt haar. Dan barst Bianca in lachen uit. Nu zingt ze tóch nog mee!