Je kunt zien dat Bart zich op zijn gemak voelt. Zijn opgetrokken schouders ontspannen zich. Zijn toegeknepen ogen gaan open. Hij zit rechtop. Kijkt om zich heen. Parmantig bijna, in het weldadig warme water. Bart lacht als de begeleidster de douchekop in zijn handen legt. Want hij weet wat er nu gebeurt. Hij kan zelf bepalen waar het warme water stroomt. Over zijn armen, de ene schouder, zijn rug. En dan de andere schouder

Op zaterdagochtend gaat Bart naar de snoezelbadkamer. Geen gewone badkamer met TL-buizen aan het plafond, hoge kasten en wasbakken met flesjes en potjes, maar een speciaal ingerichte ruimte. Met een mooie lamp in de vorm van een wolk. Aan de muur een dolfijn bij een strand. En speciaal voor Bart een zweempje lavendel in het water. De coördinerend begeleidster vertelt wat het voor Bart betekent.

Je ziet Bart genieten. Van de warmte, de rustgevende omgeving, het contact met de begeleidster. Bart zegt hardop zijn naam. Grinnikt. Zegt nog eens zijn naam en laat het warme water weer over zijn rug stromen.  Even later zingen ze samen het liedje van het papagaaitje dat nog leeft. Als het liedje uit is drukt de begeleidster op de navel van Bart. Hij proest van het lachen. Nog een keer! Bart is dol op de snoezelbadkamer.

Voor cliënten met een ernstig meervoudige beperking zoals Bart bieden snoezelbadkamers een unieke belevenis met licht, geur, water en warmte. Het wordt mede mogelijk gemaakt door het bijzondere werk van de stichting Vrienden van Philadelphia.